Papua New Guinea door/met Aladoro


N.B. Eerste tekst in het Engels Engels. Daaronder de Nederlandstalige versie Nederlands.

Papua New Guinea

Engels A long time ago, I was growing up in Dutch New Guinea and when I was 15 years old, all the Dutch people were forced to leave that country as it was transferred to Indonesia as the new colonial power. I will not get into the details of the political and capitalistic background of this transition. But when we left, I was very well aware that I left a "paradise" behind. And I was saddened.
We moved back to the Netherlands but it never became "home" to me, it was the place were I finished my education, did my military service, and started a family. All good steps in my life, but when I emigrated to Texas with my little family, it sure was a step in the right direction. Sunshine, space and a less complicated and less restricted life style is what I found in the Lone Star State. And I could ride my motorcycle pretty much all year around. Great!

Living and working in Texas always suited me well and San Antonio is one of the most pleasant cities in the USA. But after 35 years of Texas it became time to return to Asia and the Pacific area.
And after a visit to Vietnam, I started to explore the Philippines and stopped in the Mindanao area. Living on the small island of Camiguin is wonderful, there is no pollution, traffic is light and mostly little motorcycles, the population is very kind and helpful, food is clean and fresh and stress is non-existing. English is the common language and the cost of living is much lower than in Texas.
In 2015 I visited Indonesia several times and it definitely starts to grow on me and it has many things that attract me a lot. But I would have to learn the Indonesian language to communicate well.

But time had come to visit New Guinea and learn about it again. I had the idea that the western part of New Guinea, now called Irian Jaya (the former Dutch colony), suffered from the painful suppression by Indonesia, and culture and traditions might have lost some of its glory.
The eastern part was once Australian territory, but became independent in 1975. I decided to go there first. The name of that country is now Papua New Guinea, the official government language is English, but the common language is "tok pisin" (pidkin) a variation with many English words. There are more than 700 different languages in that country as each clan or tribe developed often on its own and intermingling was minimal. The total population is around 7 million people.

The journey started with a flight on Air Niugini from Manila to Port Moresby. Port Moresby has a very nice Nature Park, a combination of zoo and botanical garden. But other than that there is not much of interest in this port city.
From Port Moresby to Tari in a Fokker F70 airplane. Tari is located in the Highlands at about 7000 ft. This area was opened up in the 1960's by building a road from Mount Hagen to Tari. This road was only recently paved. First contact from the outside world was in 1935.
The majority of the population (called Huli's) lives in small villages that are surrounded by earth walls or wooden fencing. The life style is still close to the stone age era, except for better tools, cell phones and occasional clothing. Transportation is on foot, sometimes by bus, individual motorized transportation is very limited. There are no motorcycles like everywhere in Asia. They have not developed that far yet.
There is an abundance of natural resources, forest, flowers, birds and animal life that is often different from what is found in other countries. Birds of Paradise, Victoria Crown Pigeons, Cassowaries, Wallabies, Tree-kangaroos and many other species are native to New Guinea only.
Many of the original traditions and culture are still present, like the singsings, the warfare attitude, the witchdoctors, the artifacts and the way the children are guided thru life. Belief in ancestral spirits and sorcery still governs their life.

From the Tari Valley by bushplane to the Karawari River, a tributary of the mighty Sepik river. Only three passengers in the small plane and flying across the mountains to the northern coastal area was a great experience. The "airport" in Karawari was a grass field that should have been mowed a long time ago. Walking to the river to catch a small boat that took our small group of three to the lodge. There are no roads in this area.
The lodge stands on a lone ridge amidst a vast expanse of dense tropical lowland rainforest. It is one of the earths most complex of habitats, housing an immense variety of flora and fauna along with a unique culture. Most of this area is protected refuge and there is no timber- or mining industry.
It is so quiet, so primitive and the air is so clean! The population was very friendly to us, but we were not from a neighboring clan. They maintain the "old ways" where possible. Even spirit houses are resurrected and respected. The skulls that were on the shelves in one spirit house were claimed to be of ancestors, but head-hunting was still practiced not too long ago.

After several very educational days in peaceful Karawari, it was back in the bushplane and off to Mount Hagen. This is the bustling business center of the Highlands, but despite mining and timber industries, the people of the Hagen area have not lost touch with their traditional culture.
Environmental awareness is very prevalent and it is a very fertile region with a large variety of crops, from strawberries, rhubarb, asparagus, eggplant and coffee to all kinds of root crops, cabbages, sugarcane and tobacco. Pesticides are apparently only used on the "english potatoes" and there is no use of fertilizer. Rotating crops and letting plots be dormant are the ways of the local farmers.

From Mount Hagen on to Madang on the north coast for a few days of relaxing. The waters of the Pacific Ocean are so crystal clear and beautiful here, it is amazing. The bay of Madang reminded me so much of the Humboldt Bay on which shores we lived a long time ago. Sweet memories.
Papua New Guinea has growing pains as it is developing itself as an independent nation. The indigenous people run their own government and most businesses. Some of the mining and timber companies are in foreign ownership and there are problems in trying to reduce their impact on the land and its people. There is also a problem with the "raskols", unemployed young male Papuans that are responsible for petty crimes in some of the larger cities. But in general the country is doing much better than many other developing countries.
The costs of travel and lodging are much higher than in Indonesia and the Philippines, what makes a vacation in Papua not a low budget operation. Travel by car is difficult as the road network is very limited, what makes transportation by plane often the only choice and it can be expensive.
But the journey to Papua New Guinea was definitely a wonderful experience. It was so satisfying to observe what Dutch New Guinea could have grown into. Maybe they too will get that chance.

Nederlands Toen ik als 15-jarige noodgedwongen Nederlands Nieuw Guinea moest verlaten, besefte ik dat ik een "paradijs" achter me liet. En Nederland was een tussenstop in mijn leven.
Het wonen en werken in Texas is me altijd goed bevallen en San Antonio is beslist een van de meest plezierige steden in de USA, maar na 35 jaar werd het toch tijd om terug te keren naar Azie en de Pacific.
En zo kwam ik dus eerst in de Filipijnen terecht.
Het wonen daar is prachtig, vooral op het kleine eiland Camiguin waar geen luchtvervuiling is, nauwelijks verkeer, vriendelijke bevolking, Engels als voertaal en erg lage kosten voor levensonderhoud. Meerdere bezoeken aan Indonesie in 2015 maakte ook dat erg aantrekkelijk, maar voorlopig is het nog bij bezoeken gebleven.
Het werd echter ook hoog tijd om Nieuw Guinea te verkennen. Het leek me dat het westelijke deel, Irian Jaya (voormalig Nederlands Nieuw Guinea) door de drastische overheersing van Indonesie, waarschijnlijk veel van zijn eigen karakter en cultuur kwijt zou zijn. En daarom besloot ik het oostelijke deel wat eens bestuurd werd door Australie, maar sinds 1975 zelfstandig is, eerst te bezoeken. Dat land heeft nu de naam Papua New Guinea en Engels of liever pidkin is de voertaal.

De reis begon met een vliegtocht van Manila naar Port Moresby aan boord van Air Niugini. Port Moresby heeft een fraai Nature Park, een combinatie van dieren- en plantentuin. Maar verder is er weinig te zien in deze havenstad. Door naar Tari aan boord van een Fokker F70. Tari is in het hooggebergte en ligt op zo'n 2400 meter hoog. Dat gebied is pas in de 1960-er jaren opengelegd en de enige weg van Mount Hagen naar Tari is pas onlangs verhard. De weg stopt in Tari.
De bevolking leeft grotendeels in kleine gehuchten per clan, veelal omzoomd door aarden wallen of houten omheiningen. De levenstijl is nauwelijks het stenen tijdperk ontgroeid en kleding is vaak minimaal en veel tradities blijven gehandhaafd.
Van Tari met een bushplane naar de Karawari rivier, een zijrivier van de Sepik. Slechts drie passagiers in het vliegtuigje en het over de bergen vliegen naar de noordkust van een geweldige ervaring. De landingsbaan was een grasveld dat al lange tijd niet was gemaaid want de maaier was stuk. Van het "vliegveld" lopend naar de rivier, waar onze groep van drie in een bootje stapte op weg naar de lodge. Er zijn practisch geen wegen in dat hele gebied. Het gebied is een bescherm gebied en er vindt geen bos- en mijnbouw plaats.
Het is stil, het is primitief, en de lucht is zo helder! De bevolking is vriendelijk en handhaaft veel van de oude levenswijze en herstelt zelfs oude "spirit houses" in ere, compleet met schedels van voor-ouders of waren dat vijanden?
Na enkele dagen van Karawari weer in de bushplane naar Mount Hagen. Dit is een grotere stad in het hooggebergte waar veel van de goudwinning begon. Mijnbouw is nog erg aktief, maar het gebied is ook erg bekend om zijn tuinbouw. Bijna alles groeit er van aardbeien, asperges en aubergines tot aan koolsoorten, peulvruchten, knoflook en uien. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen is minimaal en eigenlijk alleen de "engelse" aardappels worden bespoten. Ook kunstmatige meststoffen worden niet gebruikt. Er vindt veel wisselbouw plaats en milieu-bescherming wordt gezien als een noodzaak.

Vanaf Mount Hagen door naar Madang aan de noordkust voor wat dagen rust aan de indrukwekkend schone Pacific Ocean. De baai van Madang deed erg veel denken aan de Humboldt Baai waar we vroeger aan woonden in Hollandia. Er is zelfs een Varkens Eiland.
Papua New Guinea heeft te kampen met wat kinderziekten met het opgroeien als zelfstandig land. De eigen bevolking heeft het bestuur in handen en het lijkt vrij goed te gaan. De problemen hebben vooral te maken met de mijnbouw en de bosbouw die al teveel van het land willen benutten zonder veel acht te slaan op milieu en bescherming van woongebieden. En ander probleem zijn de "raskals", veelal werkloze jongere papoea's die overlast bezorgen in de steden.
Helaas zijn de kosten van transport en onderdak vele malen hoger dan in Indonesie en de Filipijnen, dus een vakantie in Papua is beslist niet low-budget. Het beperkte wegennet maakt het reizen per auto moeizaam en grotere afstanden worden afgelegd per vliegtuig.
Maar de reis naar Papoea was beslist de moeite waard. Het was zo goed om te zien wat Nederlands Nieuw Guinea had kunnen zijn nu. Misschien krijgen ze ooit de kans.


Ook voor reacties op deze herinneringen kun je terecht op het prikbord/forum.